Ян Лехонь. Рандеву с миниатюрой
Рандеву с миниатюрой
Как выжатый клубною ночью недетски,
люблю тет-а-тет в миньятюру глядеться,
что лжёт о красе безвозвратно умершей–
невинность кокотки принять за погрешность.
?Прелестна была я, собой соблазняя,?–
шепнула с усмешкой– поддельною, знаю.
?Мада..муазель, был представлен тебе я
у князя Шапиро, весь в маске, ты– в белом?.
?Меня ты хотел бы? Для ласк и восторгов?!
Малыш, дожидайся без лишнего торга?.–
–?Забыла ли ночь на двоих с полнолуньем,
в обьятьях знакомых, моя ты шалунья?
Вернёшься ли, правда??– ?Конечно: в стихах я,?–
так шепчет трава от росы просыхая.
Так поутру молча воркуем в ударе–
я, молод ещё, с миньятюрою старой.
перевод с польского Терджимана Кырымлы
Rozmowa z miniatura
Znuzony skamandrowej pjanej nocy heca,
Lubie sie w miniature wpatrywac kobieca,
Co klamie dawno zmarlej twarzy podobienstwo,
Jak kurtyzana, ktora udaje panienstwo.
?Patrz, jaka bylam piekna! Jak kusilam grzechem!?
Zdaje sie mowic do mnie z porubnym usmiechem.
?Znam cie, dostojna pani– mysl ma na to dzierga–
Poznalem cie na balu ksiecia Szwarcenberga.?
?Chcialbys mnie miec? Czar chlonac i piescic me wdzieki
Badz wiec poslusznym, paziu– czekaj na gest reki.?
?Czyz nie pamietasz– mowie– w ksiezycowym blysku
Tej nocy, ktoras w moim spedzila uscisku?
Przyjdziesz raz jeszcze??– pytam. ?Tak!?– szepnal z cicha
Jak trawa, gdy od rosy porannej wysycha.
..........................................
Tak gruchajac ze soba, klamiemy na hura–
Ja i dostojnej pani stara miniatura.
Jan Lechon
Как выжатый клубною ночью недетски,
люблю тет-а-тет в миньятюру глядеться,
что лжёт о красе безвозвратно умершей–
невинность кокотки принять за погрешность.
?Прелестна была я, собой соблазняя,?–
шепнула с усмешкой– поддельною, знаю.
?Мада..муазель, был представлен тебе я
у князя Шапиро, весь в маске, ты– в белом?.
?Меня ты хотел бы? Для ласк и восторгов?!
Малыш, дожидайся без лишнего торга?.–
–?Забыла ли ночь на двоих с полнолуньем,
в обьятьях знакомых, моя ты шалунья?
Вернёшься ли, правда??– ?Конечно: в стихах я,?–
так шепчет трава от росы просыхая.
Так поутру молча воркуем в ударе–
я, молод ещё, с миньятюрою старой.
перевод с польского Терджимана Кырымлы
Rozmowa z miniatura
Znuzony skamandrowej pjanej nocy heca,
Lubie sie w miniature wpatrywac kobieca,
Co klamie dawno zmarlej twarzy podobienstwo,
Jak kurtyzana, ktora udaje panienstwo.
?Patrz, jaka bylam piekna! Jak kusilam grzechem!?
Zdaje sie mowic do mnie z porubnym usmiechem.
?Znam cie, dostojna pani– mysl ma na to dzierga–
Poznalem cie na balu ksiecia Szwarcenberga.?
?Chcialbys mnie miec? Czar chlonac i piescic me wdzieki
Badz wiec poslusznym, paziu– czekaj na gest reki.?
?Czyz nie pamietasz– mowie– w ksiezycowym blysku
Tej nocy, ktoras w moim spedzila uscisku?
Przyjdziesz raz jeszcze??– pytam. ?Tak!?– szepnal z cicha
Jak trawa, gdy od rosy porannej wysycha.
..........................................
Tak gruchajac ze soba, klamiemy na hura–
Ja i dostojnej pani stara miniatura.
Jan Lechon
Метки:









