А. Н. Скрябин Поэма экстаза

Alexandri Skrjabini
Poema exstasis


Spiritus,
Vitae siti ales,
Aspirat in volatum
Usque ad negationis altitudines.
In radiis imaginationis eius –
Ibi exoritur mundus magicus
Imaginum et mirandorum sensuum.
Spiritus ludens,
Spiritus volens,
Spiritus imaginatione omne creans
Beatitudini se dat amoris,
Exortas intra creaturas
Molestia hic est,
Alacritatum altitudine
Provocat eas ad floritionem.
Volatu ebriosus,
Paratus iam in oblivium nunc cadere,
Sed subito, repente…
Tenebricosae nam praesensionis
Solliciti irrumpunt rhythmi dure
In incantatum mundum illum,
Sed tantum ei in ictu.
Facili motu nam divinae voluntatis
Horribilia phantasmata expellit.
Cum de se ipso fert
Victoriam desideratam,
Spiritus ludens,
Spiritus blandiens,
Spiritus, nominans spem laetitiam,
Dat se beatitudini amoris.
Creaturarum inter flores nam suarum
Se osculatione locat,
Toto mundo excitationum
Ad exstasem eas vocat.
Se ebrians earum nam spiratione,
Se caecans atque pulchritudine,
Fertur, ballat, vertitur, exsultat
A torque sensuum
Laniatus, fessus.
Paratus iam in oblivium nunc cadere,
Sed iterum…
Ex mysticis profunditatibus
Spiritus turbati
Unda horrifera
Procellose exaltatur
Terrorum nam ferorum
Grex informis.
Spiritus,
Vitae siti ales,
Aspirat in volatum
Usque ad negationis altitudines.
In radiis imaginationis eius –
Ibi exoritur mundus magicus
Imaginum et mirandorum sensuum.
Spiritus ludens,
Spiritus patiens,
Spiritus dubitatione tristitiam creans
Dat se tormento amoris.
Creaturarum inter flores nam suarum
Se cruciatione locat,
Toto mundo concussionum
Eas tunc ad mortem vocat.
Raptus metu trepido, paratus
Iam in oblivium nunc cadere,
Sed subito, repente…
Praesensionis lucidae
Rhythmi laeti
In eo subito gignuntur.
Dulcis ictus!
Spei radiis tunc iterum illustris
Nam appetitione vitae exardescit,
Miraculo divinae comprehendit
Virtutem atque suae voluntatis.
Penetrat visu spritus cremante
In tenebrarias voragines, iratus
Et raptus indignatione
Hic jactat audacem provocationem.
Et exardescit pugna.
Ingluvies monstrorum
Tunc apertae hiant,
Omnivincentis affectantia
Divinae voluntatis
Nam dire nitent fulmina;
Et clarae refulgentiae
Tunc luce magica
Illustrant mundum.
Et obliviscens finem nam amabilem
Dat spiritus se bello
Ebrietatem nunc adversum.
Is totus admiratio,
Et totus est voluptas
Talis ludi liberi, divini,
Amoris-pugnae talis.
In admiranda magnitudine
Nam purae infinalitatis
Et in coincidentia
In appetitionum adversarium
In una conscientia,
Nam in amore uno
Cognoscit spiritus naturam
Essentiae divinae suae.
Pugnare se intellegit volentem.
Hic voluit – et facta
Recto ordine
Impetum talem
Circumcluserunt.
Ludit, convertitur
Sensus improbus,
Et universum cum eo vibratur,
Eum affirmans atque interpretans.
Vult is victoriam,
Vicit, jubilat!
Etiam potest, laetus,
In suum mundum amabilem
Redire confestim.
A quo obscuratus est
Hic ictus laetus? –
Nempe impetrato suo.
Novam vult spiritus pugnam;
Et melancholiam
Momemto sentit,
Tristitiam et vanum.
Sed iterum vitae siti ales,
Aspirat in volatum
Usque ad negationis altitudines.
In radiis imaginationis eius –
Ibi exoritur mundus magicus
Imaginum et mirandorum sensuum.
Eum nihil ibi turbat, –
Et hic potest
Aeternaliter se dare
Suis amabilibus imaginationibus.
Qui, qui, o, spiritus seditione,
Quietem tuam rursum perdidit?
Non rhythmi solliciti
Obscurant te,
Non phantasmata
Terribilia infestant te,
Sed venenum interficiens
Uniformitatis,
Satietatis vermis
Sensum mandit.
Et universum nunc personat
Morbosa exclamatione:
Alium!
Novum!
Voluptate gravatus,
Voluptate, sed non vita,
Spiritus portatur in volatum
Usque ad doloris
Regionem patientiae.
Et in libero regressu
Ad mundum nam
Imaginationum,
Sollicitudinum miraculose
Comprehendit rationem
Voraginis secreto mali.
Iterum apertae sunt
Nigrae ingluvium,
Rursum hiant,
Infestant haurire,
Iterum victoria,
Rursum ebrietas,
Et admiratio,
Atque satietas.
Rhythmo cita tali
Vebretur pulsus
Vitae nam velocius!
O, meum mundum!
Meam vitam!
Meam floritionem!
Meam exstasem!
Omne momentum vestrum
Per negationem creo
Prius victarum formarum.
Aeterna Negatio sum.
Etiam,
Semper etiam!
Validiorem, teneriorem,
Novas cruciationes,
Novas beatitudines.
Gaudens tali saltatu,
Exanimans se in tali turbine,
Obliviscens finem
Amabilium appetitionum,
Spiritus dat se
Ludo ebrietatum.
Alis firmis novarum
Quaesitionum
In regionem Exstasis
Velociter fertur.
In tali conversione permanente,
In tali volatu infinali, divino
Spiritus se comprehendit
Per voluntatis potestatem
Unae, liberae, semper creantis,
Emittentis radiis omne,
Miraculose ludentes
Multitudine formarum.
Tremore vitae hic
Se ipsum comprehendit,
Desiderio floritionis, amore-bello.
Spiritus ludens,
Spiritus volaticus,
Aeterno impetus
Exstasem creans, –
Datus esse.
Creaturarum inter flores
Nam suarum libertate ille est.
?Ad vitam voco vos,
Absconditi impetus!
Vos, obruta nam obscuris
Profunditatibus
Creantis spiritus,
Vos, embruona vitae timida,
Offero vobis audaciam!
Nam estis dehinc libera!
Segregamini, florete,
Rebellate inter se,
Ad altitudines ascendite,
Ut in dulci nam beatitudine
Unitate sese conprehensum
Atque se in me sublatum!
Rebellate inter se,
Rebellate me adversum,
Et negate, et amate!
Rebellate contra me,
Elementa atque populi,
Et apparete, diritates,
Conamini me interficere,
Apertae ingluvies draconum,
Serpentes, nunc circumplicate,
Mordete atque strangulate!
Cum omne resurrexerit contra me,
Initiabo Ludum meum.
O, mundum expectantem,
Mundum nam languidum!
Creatus esse sitis,
Nunc creatorem quaeris.
Et audio dulcem tenere
Nam provocationis geminum.
Venio.
Iam remaneo in te,
O, meum mundum!
Lepore mystico nam
Sensuum ignotorum,
Caterva somnionum
Et imaginationum,
Igni alacritatis,
Quaesitione Veritatis,
Desiderio nefasto
Divinae libertatis.
O, mundum meum amabilem,
Venio.
Tuum somnium de me –
Ego nascens.
Demonstro iam me
In praesentia occulta
Vix sensibilis nam
Flatus libertatis.
Ens tuum iam raptum est
Ab unda meae existentiae,
Et levi velut somnii phantasma.
Iam horruisti.
A te amata sum libertas,
Amabilisque mundus
Tu es meus!
Magnificentia te venio caecare
Somnorum nam decantatorum;
Affero tibi magicum leporem
Urentis amoris atque
Suaviationum ignotarum.
Da mihi se cum fide!
Te oceano intercipiam
Beatitudinum amante,
Et prolectante, cummulcente,
Alterne gravi unda assiliente
Et tantum spatio ludente,
Et tantum sparsionibus
Te osculente.
Dementer veles
Alium,
Novum!
Imbre florido ad te
Tunc cadam,
Omni torque
Suaveolentiarum
Confovebo, macerabo,
Aromaticorum nam
Odorum ludo
Alterne dulcium, edacium,
Et tactionum ludo
Alterne levium et verberantium.
Cum passione stupens susurrabis:
Etiam,
Semper etiam!
Ad te jactabor tunc
Caterva nam monstrorum
Horriferorum
Cum diro terrore
Tormentorum,
Inserpam affervente
Grege serpentium,
Mordebo, strangulabo!
Et semper veles
Firmius, dementius.
Ad te tunc сadam
Imbre solum nam mirorum,
Et vos incendam
Passionis meae
Tunc fulminibus,
Sacrati ignes desideriorum
Dulcissimorum,
Nefastissimorum,
Mysticissimorum.
Es totus – una libertatis
Beatitudinisque unda.
Te multitudine creavi,
Surrexi, legiones sensuum, vos,
O, purae appetitiones,
Nunc creo te,
Multiplex, une, –
Qui raptus sit vos omnes, –
Sensus nam beatitudinis.
Momentum sum efficiens
Aeternitatem radiis,
Sum affirmatio,
Exstasis sum?.
Incendio communi
Universum raptum est.
In apice essendi – spiritus.
Hic sentit nunc
Affluxum infinitum
Potentiae divinae,
Voluntatis nam liberae.
Is totus audacia.
Minatum quod –
Nunc excitatio;
Horrificavit quod –
Voluptas nunc.
Sunt facti morsus
Pantherarum,
Hyaenarum
Suaviatione tantum nova,
Acumen nam serpentis
Factum novo est tormento,
Personuit ac universum
Laeta exclamatione:
Ego sum!



De lingua rossica transtulit Julianus Smirnovus.

* * * * *