Стихотворение К. Симонова Убей его!

Кал? любы табе твой дом,
Руск?м дзе ?згадаваны бы?,
Дзе пад столлю ты з першых дзён
У калысцы спакойна плы?;

Кал? м?лыя ? доме тым
Табе сцены, куты ? печ.
Там, дзе памяць па родным ?с?м –
Дарагая кожная рэч;

Кал? м?лы свой бедны сад
З майскай квеценню, з гулам пчол,
Дзедам некал?, у прысад,
У зямлю укапаны стол;

Кал? ты не хочаш, каб зно?
Тут падлогу фашыст тапта?,
Каб ён се? за дзеда?ск? стол,
Сам у садзе дрэвы лама? ...

Кал? м?лая маць табе,
Што карм?ла цябе з грудзей –
Прытул?ся ? сваёй журбе
Да яе шчакою мацней;

Кал? больш не хапае с?л
За фашысцк?м злом наглядаць,
Як па твары маршчын?стым б??
Твой забойца старую маць;

Каб ? рук?, што кольк? год
Калыхал? цябе, цяпер
Мыл? гаду бял?зну яго,
Засц?лал? яму пасцель...

Кал? бацьку ты не забы?,
Што нас?? цябе на руках.
Той, што добрым салдатам бы?,
У карпацк?х зг?ну? снягах.

Ён заг?ну? за Волгу, Дон,
За Радз?мы пакутнай лёс;
Кал? ты не хочаш, каб ён
Боль вайны ? ? маг?ле нёс,

Каб партрэт салдацк? ? крыжах
Вораг тут са сцяны сарва?
? ? мац? тваёй на вачах
Ён на твар яму наступа?...

Кал? ты не хочаш аддаць
Тую, з к?м удва?х хадз??,
? так до?га пацалаваць
Не адважы?ся, бо люб??.

Каб фашысты яе жы?цом
Брал? с?лаю, у куце,
Каб убачы? дзя?чыну дом
Згвалтаваную ? немаце;

Каб дасталася тым звярам
? стогнах брудных ды й у крыв?
?сё, што свята збярог ты сам
Тольк? с?лай адной любв?...

Кал? ? гэты вар’яцк? час
Не жадаеш навек аддаць
Дом свой м?лы, жонку ? маць,
Што Радз?ма ? ёсць для нас.

Не пазбав?ць яе н?хто,
Знай: пакуль ты бой не пачнеш;
? н?хто яго не заб'е,
Знай: пакуль ты сам не заб'еш;

? пакуль яго не заб??,
Пра любо? сваю пама?чы,
Край, дзе рос ты, ? дом, дзе жы?,
Ты Радз?маю не л?чы.

Хай фашыста заб?? твой брат,
Хай фашыста заб?? сусед, —
Гэта брат ? сусед стаяць
За Айчыну, а ты жа – не.

Бо за сп?наю не сядзяць,
Помсцяць – сам? ?дуць страляць.
Кал? ворага б?? твой брат, —
Гэта ён, а не ты салдат.

Так заб? фашыста, каб ён,
А не ты на зямл? ляжа?,
? не ? хаце тваёй каб стогн,
А ? яго па ?мерлых стая?.

Так хаце? ён, яго в?на –
Хай гарыць яго дом – не твой,
Гаспадыня хай не твая,
А яго прачнецца ?давой.

Хай наплачацца не твая,
А яго ня?цешная маць,
Не твая, а яго сям'я
Хай дарэмна будзе чакаць.

Так заб? жа хоць аднаго!
Хай патоне ? сваёй крыв?!
Кольк? раз убачыш яго,
Стольк? раз яго ? заб?!